మూడురోజులు జిల్లెళ్ళమూడిలో ఉండి నిన్ననే ఆశ్రమానికి తిరిగి వచ్చాము. అప్పుడప్పుడూ అక్కడకెళ్లి ఇంటిని చూసుకోకపోతే అది దుమ్ముకొట్టుకుపోయే ప్రమాదం ఉన్నది. అందుకని ఇష్టం లేకపోయినా అలా వెళ్లి రావడం తప్పనిసరి అవుతోంది.
చీకటిపడ్డాక ఆశ్రమంలోనూ, ఊళ్లోనూ తిరుగుతూ ఉండటం ఒక అలవాటు గనుక, మొదటిరోజు సాయంత్రం ఏడుగంటల సమయంలో సంచారానికి బయలుదేరాను. ఎదురౌతున్న వింతజీవులను చూస్తూ అమ్మ గుడికెళ్ళి వెనక్కు వస్తూ ఉండగా, ఒక పాతవ్యక్తి కనిపించాడు. పేరు శ్రీనివాస్ కాకపోయినా, అసలు పేరు చెప్పడం బాగోదు గనుక, అలా అనుకుందాం కాసేపు.
సంభ్రమంగా నమస్కారం పెడుతూ, 'చాలా రోజుల తర్వాత చూశాను మిమ్మల్ని' అన్నాడు.
మాట్లాడే పరిస్థితిలో లేను గనుక, మౌనంగా తలూపాను.
'మౌనంలో ఉన్నారా?' అన్నాడు అనుమానంగా.
'కాదు' అంటే బాగుండదని 'అవును' అన్నాను.
ఎలా అన్నా మౌనం చెదిరిపోతుందిగా !
'మాట్లాడు. మళ్ళీ వస్తా' అంటూ అది చక్కాపోయింది.
నవ్వుకుంటూ, సంభాషణను పొడిగించకుండా నా దారిన నేనొచ్చేశాను.
తరువాత, ఇంటికిపోయే దారిలో ఒక చెట్టుకింద నిలబడి ఉండగా స్కూటర్లో వెతుక్కుంటూ వచ్చి పట్టుకున్నాడు.
'మీకోసం వెతుకుతున్నాను. అక్కడ గుళ్లో ఎందుకులే అని ఎక్కువగా మాట్లాడించలేదు' అన్నాడు.
'ఏంటి?' అన్నట్లు చూశాను.
'మీరింతకు ముందు బ్లాగు బాగా వ్రాసేవారు. ఇప్పుడు వ్రాయడం లేదు. నేను మీ వీరాభిమానిని' అన్నాడు.
పాపం కనిపించిన ప్రతిసారీ ఇదే మాట చెబుతూ ఉంటాడు.
'సరే' అన్నాను.
'పదహారేళ్ళ నించి, అంటే దాదాపు 2008 నుంచీ మీరు వ్రాసినవన్నీ చదివేవాడిని. నాకు బాగా నచ్చేవి. నేనపుడు ఢిల్లీలో ఉద్యోగం చేస్తూ ఉండేవాడిని. 'మీ వ్రాతలలో ఒక వెలుగుంది' అని మీకు మెయిలిచ్చాను. దానికేమో మీరు 'నీలో వెలుగుంది కాబట్టి దానిని గుర్తించగలిగావు' అని రిప్లై ఇచ్చారు', అన్నాడు.
'అవునా' అన్నాను.
'తర్వాత, మీరు విశ్వాత్మ గారి గురించి వ్రాశాక, నేను ఇంకా బాగా కనెక్ట్ అయ్యాను. ఆయన నాతో చాలా చనువుగా ఉండేవారు' అన్నాడు.
నేనేమీ మాట్లాడలేదు.
'మీరు వ్రాస్తుంటే, ఒక కధ, స్క్రిప్ట్, స్క్రీన్ ప్లే, డైరెక్షన్ అన్నీ కలిసిన సినిమా ఎదురుగా చూస్తున్నట్లు ఉంటుంది. పాతకాలం సినిమాలలో, హీరోయిన్ లెటర్ చదువుతుంటే అందులో హీరో కనిపిస్తూ, అదే మేటర్ చెబుతూ ఉన్నట్టు చూపించేవారు. అలా ఉంటుంది. అందుకే మీ శైలి నాకు నచ్చుతుంది' అన్నాడు.
'సరే' అన్నాను.
'ఎందుకని వ్రాయడం తగ్గించారు?' అడిగాడు.
'అవసరం లేదనిపించింది' అన్నాను.
'ఎందుకలా అనుకుంటున్నారు? మీ అభిమానులు వేలల్లో ఉన్నారు. మీరలా ఆపేస్తే ఎలా?' అన్నాడు.
'చదివేవాళ్ళు వేలల్లో ఉండవచ్చు. అంతేనా? ఊరకే చదివి వదిలెయ్యడానికి ఇది న్యూస్ పేపర్ కాదు. నా వ్రాతల విలువ ఒక న్యూస్ పేపరే అయితే, ఆ విలువ నాకక్కర్లేదు. నన్ను వదలకుండా అనుసరించేవారు ఒక వందమంది ఉన్నారు. వారికి కావలసినది చెబుతున్నాను. వారు అందుకుంటున్నారు. చాలుగా' అన్నాను.
'అలా అయితే మిగిలిన వారి పరిస్థితేంటి మరి? మీరలా ఆపకండి. ఇది నా రిక్వెస్ట్' అన్నాడు.
'అనిపిస్తే రాస్తాలే' అన్నాను.
' ఇంకొక మాట. మీరేమీ అనుకోకపోతే ' అన్నాడు.
' మర్యాదలొద్దు. సూటిగా చెప్పు ' అన్నాను.
' బ్లాగు కంటే రీల్స్ మంచివి. ఆడియో విజువల్ మాధ్యమానికున్న శక్తి మీకు తెలీనిది కాదు. రీల్స్ ఎక్కినంత బాగా బ్లాగు పోస్టులు ఎక్కవు. అందుకని మీరు రీల్స్ చేస్తే బాగుంటుంది' అన్నాడు.
'నాకెందుకా గోల?' అన్నాను.
' మీలాంటి జ్ఞానులు మౌనంగా ఉండకూడదు. జ్ఞాని మౌనం ప్రపంచానికి మంచిది కాదు' అన్నాడు.
' జ్ఞాని ఎలా ఉండాలో ఏం చెయ్యాలో అజ్ఞాని నిర్ణయిస్తాడా?' అడిగాను.
నవ్వేశాడు.
' కాదనుకోండి. కానీ ప్రస్తుతట్రెండ్ ను బట్టి, ఇలా చేస్తే ఎంతోమందికి సరియైనదారిని చూపించినవారౌతారు' అన్నాడు.
నేనేమీ మాట్లాడలేదు.
'మీకు అందరు మహనీయుల గురించీ క్షుణ్ణంగా తెలుసు కదా. ఉదాహరణకు ఒక రామకృష్ణులో, అమ్మగారో, రమణులో, షిరిడీబాబానో, సత్యసాయిబాబానో, ఒక టాపిక్ మీద ఏం చెప్పారు? అన్న విషయం చిన్నచిన్న వాక్యాలలో మీరు రీల్స్ చేస్తే ఎంతోమందికి ఎంతో దిశానిర్దేశంగా ఉంటుంది కదా?' అన్నాడు.
'ఆగాగు. ఏమన్నావ్?' అన్నాను.
'నేనేమన్నాను?' అన్నట్టు అయోమయంగా చూశాడు.
'మిగతావాళ్ల విషయం అలా ఉంచు. షిరిడీబాబా, సత్యసాయిబాబా అసలు మహనీయులెలా అవుతారు? వాళ్ళు ప్రత్యేకంగా చెప్పినదేముంది? చేసినదేముంది? వాళ్ళ గురించి మళ్ళీ నేను రీల్స్ చెయ్యడమేంటి? తలకాయ ఉండి మాట్లాడుతున్నావా?' అన్నాను సీరియస్ గా.
ఖంగు తిన్నాడు.
'అదేంటి అలా అన్నారు?' అన్నాడు.
'చూశావా నేను నిజం మాట్లాడితే నీకే నచ్చలేదు. మళ్ళీ పాతికేళ్ళనుంచీ నా అభిమానినంటున్నావు. ఇక బయటివాళ్ళకెలా నచ్చుతుంది? నిజాలు లోకానికి నచ్చవు కాబట్టే నేను మునుపటిలాగా మాట్లాడటం లేదు' అన్నాను.
'లోకం అంతా నమ్ముతున్నది కదా. నమ్మేవాళ్ళలో చాలా పెద్దపెద్ద వాళ్ళున్నారు కదా. మరి, వాళ్ళందరూ పిచ్చోళ్లా?' అడిగాడు.
విషయం పాకాన పడుతోందనిపించి గొంతు సవరించుకున్నాను.
(ఇంకా ఉంది)



